و عذاب آخرت دراندازد ، طبيبان الهى انديشه در امور و فكر در عاقبت و توجه به احوال نيكان و بدان را ، سبب زايل شدن اين تاريكى مىدانند ، چنان كه تاريخ حيات ثابت كرده ، هر تاريك دلى با نور انديشه ، روشن دل گشت . بهاءالدين ولد ، از پى راهنمايى گمراهان و تحقق روشنى در فضاى قلب تاريك دلان ، در مقاله‌اى مىگويد : گفتم : اى اللّه ! چنان كه نظر مرا بدين اسباب جهان گشاده كردى ، تا چست شدم در نگاه داشتن احوال خود ، هم چنان نظرم را گشاده به اسباب آخرت كن ، تا احتراز كنم از اين جهان . هم چنان كه در حسن صور خوبان اين جهانى ، چشم دادى تا اين ها را مىبينم ، هم چنان چشم دلم را به جمال خوبان آن جهانى ، گشاده كن تا منجذب به خدمتت ، چشمه‌هاى علم هر دو جهانى را ، از عرصه‌هاى عدم ، تو گشاده مىكنى . اى اللّه ! انبيا را بر سر كدام چشمه سار ، در عرصهء عدم فرو آورده‌اى ، يا رب ! مرا از آن چشمه ، آب بده ، گفتم : ثنا بايد گفتن اللّه را ، تا مرا اين عطا به ارزانى دارد ، فاتحه را آغاز كردم : [ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ] . همهء ستايش‌ها ، ويژهء خدا ، مالك و مربّى جهانيان است . گفتم : اى اللّه و اى پروردگار ! تربيت هر دو جهانى را تو توانى كردن ، تربيت چه باشد كه علم آن جهانى را به من تو كرامت كن . [ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ] . رحمتش بىاندازه و مهربانىاش هميشگى است . اى رحمان ! شير مهربانى اين جهان را تو گشاده كرده‌اى ، تا دل نمىدهد كه از سر